Apa yang saya pelajari membesar di ladang
Pendidikan bukan sekadar tentang memperoleh sijil atau ijazah. Pendidikan ialah alat yang membuka pintu kepada peluang.
Oleh: TEEBA SOLAIMALAI
APABILA orang bercakap tentang kejayaan, mereka selalunya melihat ke arah destinasi. Mereka melihat seseorang yang berjaya melanjutkan pelajaran ke universiti, membina kerjaya profesional atau memegang jawatan penting dalam organisasi dan pentadbiran. Apa yang jarang dilihat ialah perjalanan yang berlaku sebelum itu.
Bagi saya, perjalanan itu bermula di sebuah ladang di Labis, Johor. Saya dibesarkan dalam keluarga pekerja ladang. Kehidupan kami sederhana. Seperti banyak keluarga lain di kawasan ladang ketika itu, ibu bapa saya bekerja keras untuk memastikan keperluan asas keluarga mencukupi. Mereka mungkin tidak mempunyai kemewahan yang dinikmati oleh sesetengah orang tetapi mereka mempunyai sesuatu yang jauh lebih berharga, iaitu keyakinan bahawa pendidikan mampu mengubah masa depan anak-anak mereka.
Ketika membesar, saya tidak benar-benar memahami pengorbanan tersebut. Saya hanya melihat ibu bapa yang bangun awal setiap pagi untuk bekerja. Saya melihat mereka pulang ke rumah dalam keadaan letih. Saya melihat mereka berjimat dalam banyak perkara supaya anak-anak dapat terus bersekolah.
Hanya apabila dewasa, saya mula memahami bahawa setiap pengorbanan itu sebenarnya adalah satu bentuk harapan. Harapan bahawa anak-anak mereka akan mempunyai peluang yang lebih baik. Harapan bahawa kehidupan generasi seterusnya akan menjadi lebih baik daripada kehidupan mereka.
Daripada pengalaman itu, saya mempelajari satu perkara yang masih saya pegang sehingga hari ini. Pendidikan bukan sekadar tentang memperoleh sijil atau ijazah. Pendidikan ialah alat yang membuka pintu kepada peluang.
Di kawasan bandar, peluang sering berada di depan mata. Namun bagi ramai anak yang membesar di kawasan luar bandar, ladang atau komuniti yang kurang mendapat perhatian, peluang kadangkala perlu dicari dengan lebih jauh.
Sebab itu akses kepada pendidikan yang berkualiti amat penting. Kita sering bercakap tentang pembangunan negara, daya saing ekonomi dan kemajuan teknologi. Semua itu penting. Namun dalam apa jua perancangan masa depan, kita tidak boleh melupakan hakikat bahawa modal insan tetap menjadi asas kepada segala-galanya.
Setiap kali seorang anak berjaya menamatkan persekolahan, melanjutkan pelajaran atau memperoleh kemahiran baharu, kita sebenarnya sedang membina masa depan negara.
Perkara ini menjadi lebih penting apabila kita melihat cabaran yang dihadapi oleh generasi muda hari ini. Dunia yang mereka hadapi jauh berbeza daripada dunia yang saya kenali ketika membesar. Persaingan semakin sengit. Teknologi berubah dengan pantas. Keperluan pekerjaan juga sentiasa berkembang.
Namun ada satu perkara yang tidak berubah. Setiap anak muda tetap memerlukan peluang. Mereka memerlukan guru yang percaya kepada kebolehan mereka. Mereka memerlukan ibu bapa yang memberi galakan. Mereka memerlukan komuniti yang menyokong impian mereka. Apa yang paling penting, mereka memerlukan keyakinan bahawa latar belakang bukan penentu mutlak masa depan.
Saya percaya ramai rakyat Malaysia mempunyai kisah yang hampir serupa. Mungkin mereka membesar di kampung nelayan. Mungkin di kawasan FELDA. Mungkin di rumah pangsa kos rendah atau di pekan-pekan kecil yang jarang disebut dalam berita.
Namun mereka berkongsi satu persamaan. Mereka datang daripada keluarga yang percaya bahawa kehidupan boleh menjadi lebih baik jika diberikan peluang yang adil. Itulah sebabnya mobiliti sosial masih penting untuk negara kita.
Kita mahu memastikan bahawa tempat seseorang dilahirkan tidak menentukan sejauh mana dia boleh pergi. Kita mahu memastikan bahawa bakat dan usaha mendapat ruang untuk berkembang, tanpa mengira latar belakang keluarga atau status ekonomi.
Dalam banyak perkara, Malaysia telah mencapai kemajuan yang membanggakan. Ramai anak daripada keluarga biasa berjaya melangkah jauh dalam bidang masing-masing. Saya sendiri adalah antara mereka yang mendapat manfaat daripada peluang yang disediakan melalui sistem pendidikan negara.
Namun usaha itu tidak boleh terhenti. Masih ada anak-anak yang memerlukan sokongan. Masih ada keluarga yang bergelut untuk menyediakan keperluan pendidikan anak-anak mereka. Masih ada komuniti yang berharap agar generasi seterusnya dapat menikmati kehidupan yang lebih baik.
Apabila saya mengenang kembali kehidupan di ladang, perkara yang paling saya ingati bukanlah kesusahan. Yang saya paling ingati ialah harapan. Harapan yang terpancar melalui kerja keras ibu bapa, semangat guru-guru dan impian sederhana sebuah keluarga yang mahukan masa depan yang lebih baik untuk anak-anak mereka.
Harapan itulah yang membawa saya melangkah ke hadapan dan saya percaya, harapan yang sama masih hidup dalam hati ramai keluarga Malaysia hari ini.
* Penulis merupakan Pegawai Khas kepada YAB Menteri Besar Johor.
