Mata Helang: Konvensyen Khas Pemuda UMNO – Antara jeritan maruah dan kekosongan arah

KONVENSYEN Khas Pemuda UMNO yang dianjurkan di Dewan Tun Dr Ismail, Pusat Dagangan Dunia Kuala Lumpur (WTCKL) hari ini berlangsung dalam suasana emosi tinggi, penuh retorik perjuangan dan sarat dengan amaran politik.

Ia diadakan ketika UMNO berada pada titik paling rapuh dalam sejarahnya selepas kehilangan kuasa dominan, sokongan akar umbi yang terhakis serta identiti yang semakin kabur dalam kerajaan perpaduan. Justeru, konvensyen ini bukan sekadar perhimpunan sayap pemuda tetapi satu cubaan untuk menghidupkan semula roh perjuangan yang dilihat semakin malap.

Namun persoalan pokoknya, adakah konvensyen ini benar-benar menjadi medan pembaharuan dan penetapan hala tuju atau sekadar pentas meluahkan kemarahan tanpa pelan tindakan yang jelas?

Tujuan konvensyen ini, secara rasmi adalah untuk membincangkan kedudukan UMNO dalam Kerajaan Perpaduan, mempertahankan maruah parti serta menyatakan pendirian Pemuda UMNO terhadap isu-isu sensitif termasuk hubungan dengan DAP, kes bekas Perdana Menteri Datuk Seri Najib Razak dan dakwaan bahawa UMNO semakin ‘dipijak’ oleh rakan sekutu.

Ia juga dilihat sebagai ruang untuk Pemuda UMNO menunjukkan bahawa mereka masih relevan, berani dan lantang iaitu satu ciri yang suatu ketika dahulu menjadi kekuatan utama sayap itu.

Dari sudut itu, konvensyen ini berjaya mencuri perhatian. Nada ucapan tegas, bahasa yang keras dan keberanian menyentuh isu sensitif memberi gambaran bahawa Pemuda UMNO tidak mahu lagi berdiam diri.

Ketua Pemuda UMNO, Datuk Dr Muhamad Akmal Saleh tampil sebagai watak utama iaitu lantang, emosional dan tanpa berselindung. Beliau memposisikan dirinya sebagai suara akar umbi yang ‘terluka’, mewakili kekecewaan ahli UMNO bawahan yang merasakan parti mereka semakin hilang harga diri.

Siapa Akmal Saleh? Beliau ialah Ketua Pemuda UMNO yang muncul dalam era pascakejatuhan UMNO sebagai kuasa dominan. Latar belakangnya sebagai doktor perubatan memberi imej profesional, namun gaya politiknya jelas populis dan kontroversi.

Akmal bukan pemimpin berbahasa diplomatik. Beliau memilih pendekatan terus, keras dan kadangkala provokatif. Dalam konteks politik hari ini, beliau cuba mengisi kekosongan kepimpinan emosi, menjadi simbol kemarahan ahli UMNO muda yang tidak puas hati dengan realiti parti mereka.

Namun di sinilah dilema Pemuda UMNO. Jeritan maruah tidak semestinya diterjemah sebagai strategi. Konvensyen ini penuh dengan resolusi dan tuntutan, termasuk desakan supaya UMNO tidak terus dipermainkan dalam Kerajaan Perpaduan dan amaran supaya sokongan kepada kerajaan dinilai semula tetapi apa yang kurang jelas ialah jalan keluar.

Jika keluar kerajaan, kemudian bagaimana? Dengan siapa UMNO mahu bergerak? Adakah Pemuda UMNO benar-benar bersedia menghadapi pilihan raya sebagai parti yang lebih lemah daripada sebelumnya?

Inilah kegagalan utama konvensyen ini. Ia lebih banyak membina naratif kemarahan berbanding merangka pelan politik yang realistik. Dalam politik, keberanian tanpa strategi adalah emosi, bukan kepimpinan. Pemuda UMNO seolah-olah ingin kembali kepada imej ‘hero jalanan’ yang lantang tetapi lupa bahawa landskap politik sudah berubah. UMNO tidak lagi berdepan satu lawan tetapi pelbagai blok kuasa yang saling bertindih.

Keputusan yang dicapai dalam konvensyen ini juga bersifat umum dan simbolik. Tiada keputusan muktamad untuk menarik sokongan daripada kerajaan, tiada garis masa jelas dan tiada mekanisme pelaksanaan. Ini menimbulkan persoalan, adakah konvensyen ini benar-benar bertujuan mengubah hala tuju parti atau sekadar memberi ruang pelepasan tekanan dalaman?

Bagi Pemuda UMNO sebagai sebuah institusi, konvensyen ini mendedahkan krisis identiti yang serius. Pemuda UMNO suatu ketika dahulu adalah kilang pemimpin masa depan iaitu daripada Tun Razak, Anwar Ibrahim, Hishammuddin Hussein hingga Khairy Jamaluddin.

Hari ini, Pemuda UMNO lebih dikenali kerana retorik berapi-api berbanding gagasan dasar. Isu ekonomi anak muda, peluang pekerjaan, kos sara hidup dan reformasi institusi hampir tenggelam dalam lautan kemarahan politik.

Dari sudut kejayaan, konvensyen ini berjaya menyatukan sentimen dalaman Pemuda UMNO. Ia memberi mesej bahawa sayap ini masih hidup dan tidak sepenuhnya tunduk kepada kepimpinan pusat. Ia juga berjaya meletakkan tekanan terbuka kepada pimpinan tertinggi UMNO supaya tidak terus berkompromi tanpa had. Dalam politik dalaman parti, itu satu kemenangan.

Namun dari sudut nasional, kesannya terhad. Konvensyen ini gagal meyakinkan pengundi muda di luar UMNO bahawa parti itu mempunyai visi baharu. Naratif yang dibawa masih berkisar pada maruah yang tercalar, dendam politik dan rasa terhina iaitu naratif yang mungkin berkesan kepada ahli lama tetapi kurang menarik kepada generasi pengundi yang mahukan penyelesaian, bukan nostalgia.

Persoalan paling besar ialah mampukah konvensyen ini mencapai matlamatnya? Jika matlamatnya sekadar menyuarakan kemarahan dan memberi amaran, ya, ia berjaya tetapi jika matlamatnya adalah untuk mengembalikan keyakinan rakyat, membina hala tuju baharu dan memposisikan Pemuda UMNO sebagai kuasa masa depan, jawapannya masih jauh daripada memuaskan.

Konvensyen ini mencerminkan UMNO hari ini iaitu lantang tetapi keliru, marah tetapi buntu, berani tetapi terperangkap. Pemuda UMNO berada di persimpangan sama ada menjadi agen pembaharuan sebenar yang berani mencabar struktur lama parti sendiri atau kekal sebagai sayap emosi yang sekadar mengulang retorik perjuangan silam.

Mata Helang berpandangan, jika Pemuda UMNO benar-benar mahu menyelamatkan parti, mereka perlu melangkaui jeritan. Mereka perlu bercakap tentang reformasi dalaman, keberanian memutuskan legasi toksik dan kesediaan menerima realiti politik baharu. Tanpa itu, konvensyen seperti ini akan terus menjadi ritual tahunan iaitu panas seketika, sejuk selamanya.

Dalam politik, parti yang hanya pandai marah tanpa hala tuju, akhirnya akan ditinggalkan sejarah.